Menu

Miasto

Mieszkańcy

Kasyno [nieczynne]

Instytucje

Przydatne



Historia Eldoratu

Lata 2007—2009

Państwo sclavińskie po odrodzeniu roku 2007 długo funkcjonowało bez formalnej stolicy. Dopiero za czasów Rzeczpospolitej, w czerwcu 2007 roku Sejm przyj±ł Ustawę o miastach regulującą istnienie Wolnego Miasta Królewskiego Eldoratu. Był to akt bardzo prowizoryczny i niepozbawiony licznych wad, tworzony według standardów sprzed Traktatu o Unii, a mający na celu jedynie prawne potwierdzenie istnienia miasta. Pierwotny tekst nie zachował się, lecz w Dzienniku Praw dostępna jest jego wersja z września tego samego roku.

25 czerwca w ogólnonarodowym głosowaniu wybrano Emila Potockiego na pierwszego Prezydenta Eldoratu. W rzeczywistości jednak, z powodu nieaktywności Potockiego, jego funkcję pełnił ówczesny Prezydent Sclavinii - Guedes de Lima. Urząd Miejski opracował wówczas pierwszy plan miasta, a także system sprzedaży działek (który przetrwał aż do października), który miał być wstępem do sclavińskiego systemu gospodarczego działającego wyłącznie w oparciu o forum dyskusyjne.

Niestety, kolejne miesiące były dla stolicy okresem całkowitego zastoju. Poza nielicznymi koncertami, w sferze kulturalnej i gospodarczej nie działo się praktycznie nic. Kryzys sięgnął szczytu w czasie wrześniowego konfliktu między Guedesem de Limą, a gazetą Nasza Rzeczpospolita i obozem zwolenników bardziej demokratycznego ustroju - do których należał ówczesny minister skarbu Aaron Rozman. Rząd Sclavinii funkcjonował wówczas w niepełnym składzie, a rozwój stolicy był całkowicie pomijany. Skutek tych problemów to brak faktycznego naczelnika miasta.

11 października 2007 roku de Lima zdymisjonował rząd Rzeczpospolitej (któremu - według ówczesnych ustaleń ustrojowych - sam przewodniczył), a następnie ogłosił się królem. Jeszcze tego samego dnia, wieczorem, w Eldoracie doszło do zamachu stanu - Mateusz Iontz, Aaron Rozman Stanisław Gertald oraz Mustafa Kalashnikov przy poparciu ludności miasta wkroczyli do Pałacu Prezydenckiego i przejęli władzę jako Rz±d Tymczasowy. Po zakończeniu stanu wyjątkowego, w listopadzie, nowo wybrany prezydent Sclavinii - Mateusz Iontz - unieważnił ustawę o miastach i w drodze edyktu wprowadził nowy statut. Na mocy tego aktu prawnego przeprowadzono wybory na urząd Prezydenta Eldoratu.

19 listopada, po zakończeniu głosowania, Löwenbräu van Wattsen został zaprzysiężony jako nowy naczelnik miasta. Za jego rządów zainicjowano budowę mieszkań socjalnych, powstawały też liczne inicjatywy. Miasto przeżywało swój renesans. Do użytku wprowadzony został skrypt kupowania działek - działający w oparciu o sarmacki system gospodarczy Syriusz, którego długotrwała awaria została w końcu opanowana. Van Wattsen podał się do dymisji po miesiącu urzędowania. Nowe wybory zarz±dzono 23 grudnia.

Z kolejnym głosowaniem wiąże się afera prawna. Spośród kandydatów najwięcej głosów otrzymał Aaron Rozman, który jednak równocześnie został mianowany Ministrem Spraw Wewnętrznych Sarmacji. Nie mogąc pogodzić dwóch funkcji, natychmiast po poznaniu wyników zrezygnował ze złożenia przysięgi. Prezydent Sclavinii ogłosił więc, że w związku z rezygnacj± zwycięzcy, naczelnikiem miasta został obrany drugi w kolejności kandydat - Bartosz von Thorn-Mackiewicz. Wywołało to sprzeciw kilku osób, które dopatrywały się w tym fakcie złamania statutu miasta. Z tego też powodu, prezydent za poparciem obydwu kandydatów wydał Edykt z moc± ustawy nr 10, umożliwiający oprócz normalnej drogi plebiscytu, również powołanie naczelnika bezpośrednio przez głowę państwa. Dokument ten do dziś obowi±zuje jako statut Eldoratu.

Okres rządów Mackiewicza był dla miasta niezwykle korzystny. Powstała nowa strona internetowa, udało się zdobyć wyższe miejsca w rankingu miejscowości. Na wyróżnienie zasługuje afera z miejskim kasynem, które miało rzekomo oszukiwać klientów w czasie gry w parzyste. Zakończono prace nad mieszkaniami socjalnymi i wytyczono nowe dzielnice. Również sfera kulturalna przeżywała dobry okres - aktywnie działała filharmonia i teatr. Do Eldoratu przeprowadzać zaczęły się znane osobistości z kręgu sarmackiej polityki - m.in. Daniel Chojnacki, Robert von Thorn-Czekański.

W kwietniu 2008 roku trzymiesięczna kadencja dobiegła końca. Prezydent Iontz rozpisał w¶ród mieszkańcow miasta plebiscyt na kolejnego burmistrza. Co ciekawe, w terminie przeznaczonym na zgłaszanie kandydatur nie zgłosił się nikt chętny. Miasto pozbawione było naczelnika aż do 17 kwietnia, kiedy to został nim mianowany Mustafa Kalaschnikov (Owski). Nowy prezydent miasta starał się spisać dawne dzieje sclavińskiej stolicy w ramach Państwowej Komisji Historycznej, której sam przewodniczył. Niestety, pomimo starań i szczerych chęci, nie udało się osiągnąć kompromisu i Owski zmuszony był podać się do dymisji. Na stanowsku naczelnika Eldoratu pozostał do 17 czerwca - w tym czasie na planie miasta pojawiły się obiekty takie jak międzynarodowe lotnisko i linia kolejowa. Kalaschnikov to także pomysłodawca usypania sztucznej wyspy u brzegów miasta. Tymczasem Prezydentem Sclavinii wybrany został Aaron Rozman.

18 czerwca 2008 roku Prezydent Sclavinii powołał na stanowisko Prezydenta MS Eldoratu Mateusza Iontza. Już tego samego dnia zaprezentowano oficjaln± historię miasta. Dnia 22 sierpnia 2008 roku rozpisano konkurs zainicjowany przez Artura Wicheckiego przedstawiciela Państwowej Komisji Historycznej pod hasłem: „Sclavinia: Ja i moja historia”. W dniu 27 grudnia 2008 na rynku w Eldoracie o promocji swojej książki „Auxilium” poinformował Marek Janiszewski. 15 listopada 2008 roku Ministerstwo Dziedzictwo Narodowego Księstwa Sarmacji zatwierdziło zabytki miejskie. 28 stycznia 2009 roku władze miejskie zaprezentowały swoją ostatnią inicjatywę. Była to budowa rezerwatu krajobrazowego na półwyspie Eldorackim.

W czasie procesu połączenia Rzeczpospolitej Sclavińskiej z Księstwem Trizondalu życie miejskie w Mieście Stołecznym Eldorat całkowicie zamarło. Miasto straciło swoją świetną pozycję w rankingu miast. Dane na oficjalnej stronie internetowej były nieaktualizowane przez kilka miesięcy. W dniu 27 maja 2009 roku Prezydent Rzeczpospolitej Sclavinii i Trizondalu na stanowisko Prezydenta Miasta Stołecznego Eldorat powołał Emila Potockiego, który jednak już 6 czerwca został zdymisjonowany z powodu braku jakiejkolwiek aktywności.

W dniu 20 czerwca 2009 roku urząd Prezydenta Miasta Stołecznego Eldorat objął Guedes de Lima i to najprawdopodobniej on jest autorem powyższego tekstu.

Bibliografia